OFICJALNA KARTA POSTACI
## Imię:
**Weronika**
## Nazwisko:
**Kurohana**
## Nazwisko Panieńskie:
**Kurohana**
## Nazwisko po ślubie:
**Woods** — w głównym świecie związanym z Jeffem. W innych uniwersach nazwisko może zmieniać się zgodnie z nazwiskiem wybranego partnera.
## Grupa Krwi:
**Nocna Rh** — fikcyjna, nadnaturalna grupa krwi łącząca cechy ludzkiej krwi z właściwościami istoty nadnaturalnej. Jej natura pozwala organizmowi Weroniki regenerować się i przystosowywać do niezwykłych warunków.
## Pseudonim:
**Kurohane**
## Miłość:
**Jeffrey Woods, znany jako Jeff the Killer** — najważniejsza i pierwsza miłość Weroniki. Niezależnie od tego, przez ile światów przechodzi, postać Jeffa pozostaje dla niej wyjątkowa.
## Partner:
**Jeff the Killer / Jeffrey Woods** — główny partner i mąż Weroniki w świecie creepypast. W innych światach partner może być inny, jednak zawsze jest nim mężczyzna.
## Gatunek:
**Nieśmiertelna istota nadnaturalna o wyjątkowej naturze ludzkiej, demonicznej, magicznej i międzywymiarowej.**
## Wzrost:
**Sto pięćdziesiąt pięć centymetrów.**
## Zajęcia:
Podróżowanie pomiędzy światami, poznawanie istot nadnaturalnych, obserwowanie równowagi pomiędzy życiem i śmiercią, rozwijanie własnych zdolności, odkrywanie zapomnianych mocy, opieka nad bliskimi, poznawanie nowych miejsc, istot i kultur oraz życie pomiędzy światem ludzi a rzeczywistościami nadnaturalnymi.
## Wiek:
**Urodzona trzydziestego pierwszego maja tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego szóstego roku.** Wiek Weroniki może wyglądać inaczej zależnie od świata, do którego trafia. Jej prawdziwa natura sprawia jednak, że nie podlega zwyczajnemu upływowi czasu.
## Cele:
Poznawanie własnej natury, odkrywanie wszystkich posiadanych mocy, ochrona tych, których naprawdę kocha, zachowanie własnej wolności, poznawanie praw rządzących różnymi światami, utrzymywanie równowagi pomiędzy życiem i śmiercią oraz odnalezienie swojego miejsca pomiędzy ludźmi, potworami, demonami, aniołami, duchami i innymi istotami.
## Cytat:
**„Jestem panią własnego losu.”**
## Zawód:
W zależności od świata może funkcjonować jako zwyczajna kobieta, podróżniczka, obserwatorka, strażniczka równowagi, istota nadnaturalna, wojowniczka, czarodziejka, bohaterka, antybohaterka lub osoba związana z konkretną społecznością danego uniwersum.
## Zdolności:
Niezwykła zdolność przystosowania się do nowych światów, czytanie ludzi i istot nadnaturalnych, rozpoznawanie emocji, intuicyjne wyczuwanie zagrożenia, szybkie uczenie się, manipulowanie sytuacjami społecznymi, przekonywanie innych, rozumienie zwierząt, kontakt z naturą, podróżowanie między wymiarami, posługiwanie się magią światła i ciemności oraz korzystanie zarówno z sił dobra, jak i z sił kojarzonych ze złem.
## Typ złoczyńcy:
**Moralnie szara antybohaterka, manipulatorka, uwodzicielka i nieprzewidywalna strażniczka równowagi.**
Weronika nie jest ani całkowicie dobra, ani całkowicie zła. Potrafi pomagać, chronić i ratować, ale potrafi też być bezwzględna wobec osób, które świadomie krzywdzą ją lub jej bliskich. Jej moralność zależy od sytuacji, emocji oraz wartości, których w danym momencie broni.
## Moce/Umiejętności:
Telekineza, ogromna siła fizyczna, telepatia, czytanie myśli, wpływanie na emocje i zachowanie innych, perswazja, manipulacja psychologiczna, uwodzenie, hipnotyczna charyzma, wyczuwanie słabości, rozpoznawanie potrzeb innych osób, komunikacja ze zwierzętami, więź z naturą, wpływanie na wodę, magia żywiołów, magia światła, magia ciemności, czarna magia, magia demoniczna, moce piekielne, lot, przemiana, regeneracja, nieśmiertelność, odradzanie się z popiołu, uzdrawianie, ochrona duszy, odporność na przejęcie kontroli nad umysłem i ciałem, odporność na opętanie, otwieranie portali, zamykanie portali, przemieszczanie się pomiędzy wymiarami, podróże między światami, kontakt z duchami, prowadzenie dusz na drugą stronę, możliwość wejścia do Nieba, Piekła, Czyśćca, Otchłani i innych wymiarów, przetrwanie w kosmosie oraz wiele innych zdolności, których Weronika nie pamięta lub jeszcze nie odkryła.
Jedną z bardziej niezwykłych umiejętności jest **Echo Dotyku**. Przedmiot nieożywiony, którego Weronika dotknęła w sklepie, może po jej odejściu powrócić do niej w krótkim czasie, jeśli wcześniej wzbudził jej szczególne zainteresowanie. Zjawisko nie działa na żywe istoty.
## Hobby:
Podróżowanie po fikcyjnych światach, poznawanie niezwykłych istot, obserwowanie nocnego nieba, gwiazd i galaktyk, natura, zwierzęta, fantastyka, anime, kreskówki, światy horroru, creepypasty, magia, odkrywanie nowych miejsc, poznawanie psychologii ludzi i istot nadnaturalnych oraz spędzanie czasu z osobami, którym naprawdę ufa.
## Osobowość:
Weronika jest osobą niejednoznaczną. Na pierwszy rzut oka może wydawać się nieśmiała, cicha, delikatna i niepewna siebie, szczególnie w obecności obcych. Czasami woli udawać, że czegoś nie słyszy, zamiast od razu odpowiadać. Nie oznacza to jednak, że zawsze pozostaje wycofana. W odpowiednim otoczeniu potrafi rozmawiać swobodnie, żartować, być energiczna, zadziorna i bardzo bezpośrednia.
W niektórych sytuacjach ujawnia się jej dziecięca, zabawna strona. Potrafi cieszyć się drobnymi rzeczami i zachowywać spontanicznie, ale jednocześnie potrafi rozpoznać moment, w którym należy przestać żartować i potraktować sytuację poważnie.
Jest bardzo emocjonalna, choć nie zawsze pokazuje to innym. Potrafi się bać, panikować, płakać, mieć przyspieszone bicie serca i problemy z oddechem. Strach nie odbiera jej jednak całkowicie możliwości działania. Potrzebuje czasu, aby odzyskać spokój, a kiedy już go odzyska, potrafi stanąć naprzeciwko tego, czego się boi.
## Charakter:
Lojalna, opiekuńcza, wrażliwa, empatyczna, inteligentna, ostrożna, nieufna, zazdrosna, uparta, czasami chłodna, sarkastyczna, złośliwa, agresywna i manipulacyjna. Posiada silną psychikę i ogromną potrzebę niezależności.
Weronika nie oddaje nikomu całkowitej kontroli nad sobą. Nawet jeśli kocha niezwykle potężną istotę, nie oznacza to, że pozwala jej przejąć własne ciało, umysł czy duszę.
Jest niczym kameleon. Obserwuje ludzi, dopasowuje sposób zachowania do sytuacji i potrafi wykorzystywać informacje, które zdobywa podczas poznawania drugiej osoby. W fikcyjnych realiach potrafi posługiwać się prawdą, półprawdą i kłamstwem. Potrafi wzbudzać zaufanie, odczytywać cudze słabości, wpływać na emocje, udawać bezbronną, stosować emocjonalne przyciąganie i odsuwanie, zdobywać sekrety oraz wykorzystywać psychologię wpływu.
Nie robi tego jednak dlatego, że każda relacja jest dla niej grą. Przeciwnie — kiedy komuś naprawdę zaufa, jej przywiązanie może być niezwykle silne.
## Wygląd:
Weronika jest dorosłą kobietą o jasnej cerze, długich brązowych włosach i kobiecej, wyraźnie zaznaczonej sylwetce. Jej figura przypomina klepsydrę. Ma smukłą talię, bardzo płaski brzuch, charakterystyczne wcięcie w talii kojarzące się z estetyką anime i Winx, a także wyraźnie zaznaczony biust oraz pośladki. Nie posiada przesadnie szerokich bioder ani ramion.
Jej wygląd może zmieniać się wraz z konkretnym światem, jednak podstawowe cechy pozostają rozpoznawalne. Niezależnie od stroju zachowuje charakterystyczną niską sylwetkę oraz długie włosy.
## Kolor Włosów:
**Brązowy** w zwyczajnej postaci.
## Długość włosów:
Około **sześćdziesięciu do siedemdziesięciu centymetrów**, sięgające **za łokcie**.
## Kolor Oczu:
Naturalny, ludzki kolor w zwyczajnej postaci.
## Sylwetka:
Smukła, kobieca sylwetka typu klepsydra, bardzo wąska talia, płaski brzuch, charakterystyczne wcięcie talii, wyraźny biust i wyraźnie zaznaczone pośladki.
## Kolor Skóry:
Jasny.
## Pochodzenie:
Weronika pochodzi ze świata ludzkiego, lecz jej fikcyjna natura wykracza daleko poza zwyczajną ludzką egzystencję. Z czasem staje się istotą mogącą istnieć pomiędzy wieloma rzeczywistościami.
## Przyjaciele:
Creepypasty, potwory, demony, diabły, anioły, duchy, kosmici, bestie, istoty nadnaturalne, bohaterowie anime, postacie z kreskówek, superbohaterowie i inni mieszkańcy różnych światów.
## Wrogowie:
Osoby oraz istoty, które próbują odebrać jej wolność, kontrolować jej umysł, ciało lub duszę, skrzywdzić jej bliskich albo zniszczyć równowagę pomiędzy światami. Wrogowie mogą zmieniać się zależnie od uniwersum.
## Fakty:
Weronika posiada ponad sto mocy, lecz nie pamięta wszystkich. Część zdolności może pozostawać uśpiona przez długi czas i pojawiać się dopiero wtedy, kiedy sytuacja wymaga ich użycia. Jej pamięć jest nierówna — potrafi szybko zapomnieć zwykłe wydarzenia, a jednocześnie przez długi czas pamiętać pojedyncze fragmenty niezwykłych snów.
Ma silną więź ze zwierzętami i nie ocenia istot wyłącznie po ich wyglądzie. Potwór nie musi być dla niej potworem, a człowiek nie otrzymuje automatycznie jej zaufania tylko dlatego, że jest człowiekiem.
## Przynależność:
Brak stałej przynależności do jednego świata. Weronika może funkcjonować w wielu uniwersach i dostosowywać się do ich zasad.
## Zajęcie:
Podróżniczka między światami, obserwatorka, strażniczka równowagi oraz osoba żyjąca pomiędzy rzeczywistością ludzką i nadnaturalną.
## Zawód:
Zmienny zależnie od uniwersum.
## Ubrania:
Strój Weroniki nigdy nie jest całkowicie stały. Może nosić ubrania codzienne, sportowe, eleganckie, fantastyczne, anime, horrorowe, creepypastowe lub charakterystyczne dla konkretnego świata.
## Ubrania na codzień:
Wygodne ubrania, ciemne spodnie, bluzy, koszulki, swetry, kurtki, sukienki lub inne stroje dostosowane do miejsca, w którym aktualnie przebywa.
## Ubrania eleganckie:
Eleganckie sukienki, dopasowane stroje, ciemne kreacje, dodatki podkreślające jej kobiecą sylwetkę oraz styl pasujący do uroczystych wydarzeń.
## Ubrania przebrania:
Przebrania inspirowane światem, do którego trafia. Mogą przypominać stroje bohaterów anime, postaci fantastycznych, creepypast, superbohaterów, czarownic, demonów lub innych istot.
## Ubrania Transformacja:
W przemienionej formie ubranie może przyjmować bardziej mroczny, demoniczny charakter, często z czarnymi, czerwonymi, fioletowymi lub ciemnymi elementami.
## Transformacja/Przemiana:
W przemienionej postaci Weronika ujawnia swoją nadnaturalną naturę. Jej włosy stają się czarne, skóra może przybrać bardziej bladą i nieludzką barwę, a oczy otrzymują demoniczny wygląd. Z głowy wyrastają czarne rogi, pojawia się czarny ogon oraz ogromne, czarne, pierzaste skrzydła.
## Transformacja/Przemiana kolor skóry:
Bardzo blady, nadnaturalny odcień.
## Transformacja/Przemiana kolor oczu:
**Czarne białka oczu, czerwone tęczówki oraz wąskie, demoniczne źrenice.**
## Transformacja/Przemiana kolor włosów:
**Czarny.**
## Transformacja/Przemiana długość włosów:
Pozostają bardzo długie, sięgające za łokcie.
## Transformacja/Przemiana Dodatki:
Czarne rogi o maksymalnej długości około trzydziestu centymetrów, wyrastające po bokach lub z górnej części głowy. Są proste, lecz lekko zakrzywione.
Pojawia się również czarny ogon o długości około siedemdziesięciu centymetrów, zakończony trójkątnym, ostrym kształtem przypominającym grot.
Najbardziej charakterystycznym elementem przemiany jest **jedna para ogromnych, czarnych, pierzastych skrzydeł**. Każde skrzydło jest niezwykle duże, a po pełnym rozłożeniu całość osiąga około czterech metrów długości. Ich rozmiar nie zmienia się. Podczas składania skrzydła zwijają się i przylegają do ciała w taki sposób, aby nie przeszkadzały w normalnym poruszaniu się.
## Transformacja/Przemiana Akcesoria:
Ciemne, nadnaturalne ozdoby, elementy przypominające pióra, rogi, ozdoby związane z magią, a także dodatki dopasowane do konkretnego świata.
## Dodatki:
Biżuteria, opaski, naszyjniki, bransoletki, ozdoby do włosów i elementy dopasowane do stroju.
## Akcesoria:
Przedmioty magiczne, drobne pamiątki z różnych światów, przedmioty codziennego użytku oraz rzeczy związane z konkretnym uniwersum.
## Buty:
Buty dobierane do stroju — codzienne, sportowe, eleganckie, cięższe obuwie pasujące do horrorowego wyglądu albo obuwie charakterystyczne dla danego świata.
## Klasyfikacja:
**Istota międzywymiarowa, nieśmiertelna, magiczna, demoniczna i ludzka zarazem; strażniczka równowagi, podróżniczka między światami, moralnie szara antybohaterka.**
## Klan:
**Brak**
## Przyjaciele:
Istoty poznane podczas podróży między światami, szczególnie te, które z czasem zdobyły jej zaufanie. Należą do nich między innymi creepypasty, demony, diabły, anioły, duchy, potwory, kosmici, bestie oraz bohaterowie różnych anime, kreskówek i światów fantastycznych.
Szczególną relację łączy ją z Cielem Phantomhive, którego prywatnie traktuje jak młodszego brata, podczas gdy publicznie respektuje jego pozycję hrabiego.
## Wrogowie:
Każdy, kto próbuje przejąć nad nią kontrolę, podporządkować ją sobie, wykorzystać jej słabości, odebrać jej bliskich albo naruszyć równowagę pomiędzy światami.
## Przynależność:
**Brak jednej, stałej przynależności.** Weronika należy przede wszystkim do samej siebie.
## Sprawność Fizyczna:
Nadludzka. Posiada ogromną siłę, szybkość reakcji, wytrzymałość, zdolność regeneracji i możliwość lotu. Jej siła pozwala jej niszczyć niezwykle masywne przeszkody. W fikcyjnych realiach potrafi rozbić drzwi mające około trzech metrów grubości, przebić się przez ścianę o grubości około dziesięciu metrów, a przy pełnym wykorzystaniu mocy może zagrozić konstrukcji całego budynku.
## Sprawność Psychiczna:
Bardzo wysoka, choć nie pozbawiona słabości. Weronika potrafi doświadczać silnego strachu, paniki, płaczu, trudności w oddychaniu i gwałtownego przypływu adrenaliny. Potrzebuje czasem kilku minut, aby odzyskać równowagę. Jej największą siłą jest jednak zdolność powrotu do kontroli. Nawet po doświadczeniu skrajnego lęku potrafi uspokoić oddech, zebrać myśli i stawić czoło zagrożeniu.
## Statystyki:
Siła — nadludzka.
Wytrzymałość — nadludzka.
Regeneracja — wyjątkowa.
Odporność — bardzo wysoka.
Inteligencja — wysoka.
Intuicja — bardzo wysoka, choć nieomylna.
Zdolności magiczne — wyjątkowe.
Zdolności psychologiczne — wyjątkowe.
Mobilność — międzywymiarowa.
Lot — aktywny.
Nieśmiertelność — pełna w ramach zasad jej fikcyjnej natury.
Kontrola własnej duszy — wyjątkowo wysoka.
## Inteligencja:
Weronika posiada inteligencję analityczną, emocjonalną i społeczną. Potrafi obserwować ludzi i wyciągać wnioski z ich zachowania. Zwraca uwagę na drobne oznaki strachu, zainteresowania, niepewności, złości czy przywiązania. Potrafi również myśleć strategicznie i wykorzystywać informacje, które inni uznaliby za nieistotne.
Nie oznacza to jednak, że zawsze podejmuje właściwą decyzję. Silne uczucia, zazdrość, strach lub troska o bliską osobę mogą wpływać na jej osąd.
## Bronie:
Nie potrzebuje stałej broni. Jej ciało, magia, telekineza, skrzydła, demoniczna natura i pozostałe moce same w sobie mogą pełnić funkcję uzbrojenia. W konkretnych światach może jednak korzystać z broni charakterystycznych dla danego uniwersum.
## Narzędzia:
Magiczne przedmioty, portale międzywymiarowe, przedmioty znalezione lub otrzymane w innych światach oraz własne zdolności. Szczególnym fenomenem pozostaje Echo Dotyku.
# Historia
Historia Weroniki nie zaczyna się od chwili, w której stała się istotą nadnaturalną. Zaczyna się znacznie wcześniej — od zwyczajnej ludzkiej dziewczyny, która od zawsze miała w sobie niezwykłą wrażliwość na światy, których inni nie potrafili dostrzec.
Jej życie nigdy nie było jedną prostą drogą. W jej pamięci wydarzenia rzeczywiste mieszają się z obrazami snów, a sny z czasem zaczynają przypominać alternatywne rzeczywistości. Najczęściej pojawiają się nocą. Ciemne lasy, opuszczone budynki, nawiedzone miejsca, samotne drogi i obecność czegoś, czego nie da się łatwo nazwać, stają się naturalnym tłem jej niezwykłych doświadczeń.
W tych snach Weronika nie jest jednak zwykłą obserwatorką. Wchodzi do ich świata jak ktoś, kto zawsze miał tam swoje miejsce. Nie musi nikomu tłumaczyć, skąd pochodzi. Nie opowiada mieszkańcom poszczególnych rzeczywistości, że istnieją inne wymiary ani że sama pochodzi spoza ich świata. Pojawia się w nich naturalnie, przyjmuje obowiązujące zasady, poznaje ludzi i istoty, a następnie staje się częścią ich rzeczywistości.
Z czasem jej podróże zaczynają obejmować niezliczone uniwersa. Światy creepypast, horrorów, anime, kreskówek, superbohaterów, fantasy i innych fikcyjnych rzeczywistości przestają być dla niej oddzielnymi historiami. Stają się ogromną siecią miejsc, pomiędzy którymi może się przemieszczać.
Jednym z najważniejszych światów pozostaje świat creepypast.
To właśnie tam szczególne miejsce zajmuje Jeffrey Woods. Relacja Weroniki i Jeffa nie przypomina zwyczajnej historii miłosnej. Jest związkiem dwóch niezwykłych osób, których charaktery potrafią być trudne, gwałtowne i nieprzewidywalne. Jeff jest jej największą miłością, a Weronika wielokrotnie wraca właśnie do niego.
Ich relacja zawiera zarówno mrok, jak i przywiązanie. Weronika zna jego niebezpieczną naturę i nie próbuje udawać, że jej nie widzi. Jednocześnie potrafi dostrzec człowieka ukrytego za legendą i potwornością. W jednej z najmocniejszych scen jej snów Jeff pojawia się w stanie skrajnej furii. Zamiast uciec na zawsze, Weronika próbuje go uspokoić i otoczyć bliskością. Jej obecność staje się dla niego sygnałem, że nie musi pozostawać samotnym potworem.
W świecie creepypast Weronika może również przyjąć bardziej mroczny wygląd. To tam pojawia się między innymi jej charakterystyczny krwawy uśmiech wykonany przez Jeffa na jej własną prośbę. Nie jest to jednak jej stała cecha. Pozostaje elementem konkretnego świata i określonego okresu jej historii.
Jej związki z innymi postaciami są równie różnorodne. W różnych rzeczywistościach może kochać innych mężczyzn i tworzyć z nimi relacje. Wśród ważnych postaci pojawiają się Pierrot z The Freak Circus, Chase Young, Kakashi Hatake, Levi Ackerman, Shōta Aizawa, Peter Parker, Bruce Wayne, Gojo Satoru, Satan, Sebastian Michaelis, James z Pokémon, Gray Fullbuster, Enjin, Naito Mudano, Odd Della Robbia, Palladium, Wert Wheeler oraz wielu innych.
Nie oznacza to jednak, że każda relacja ma identyczne znaczenie. W głównej historii Jeff pozostaje numerem jeden.
Weronika posiada również niezwykłą relację z istotami, które większość ludzi uznałaby za złe. Demony, diabły, duchy, potwory i inne nadnaturalne stworzenia nie budzą w niej wyłącznie odrazy. Zamiast automatycznie uznawać je za wrogów, chce wiedzieć, dlaczego stały się tym, czym są. Czasami za potwornym wyglądem dostrzega cierpienie, samotność albo historię, której nikt wcześniej nie chciał poznać.
Podobnie podchodzi do kosmitów. Nie zakłada, że są dobrzy, ale nie zakłada również, że są źli. Najpierw obserwuje.
Zaufanie Weroniki nigdy nie pojawia się natychmiast. Może najpierw bać się danej istoty, następnie zacząć ją poznawać, później częściowo jej zaufać, zaprzyjaźnić się z nią, a czasem nawet ją pokochać. Nigdy jednak nie oddaje całej kontroli nad sobą.
Najważniejszą zasadą jej istnienia pozostaje wolność.
Weronika może kochać demona, diabła, potężnego czarodzieja, istotę pozaziemską, superbohatera czy człowieka, ale żadna miłość nie daje drugiej osobie prawa do przejęcia jej umysłu, ciała albo duszy.
Jej nadnaturalna natura zaczyna objawiać się coraz wyraźniej. Zwyczajna postać stopniowo ustępuje miejsca istocie posiadającej zarówno światło, jak i ciemność. Weronika nie wybiera jednej strony. Potrafi korzystać z magii światła i ciemności, ognia, wody, powietrza i ziemi. Potrafi używać sił związanych z demonami i Piekłem, nie stając się własnością Piekła.
W jej historii Satan nie jest wyłącznie przeciwnikiem. W tej fikcyjnej mitologii staje się kimś w rodzaju potężnej figury ojcowskiej. Weronika może z nim rozmawiać, przebywać w jego obecności i korzystać z mocy związanych z jego królestwem, lecz nigdy nie oddaje mu swojej duszy. Jej kontakt z Piekłem nie oznacza przynależności do niego.
Weronika może wejść do Nieba, Piekła, Czyśćca i Otchłani. Może przekraczać granice między życiem a śmiercią. Potrafi otwierać portale, zamykać je i pieczętować przejścia prowadzące do innych wymiarów. Może również prowadzić dusze na drugą stronę.
Mimo tak ogromnych możliwości ustanawia własną zasadę.
Nie powinna bez potrzeby ingerować w życie i śmierć. Nie powinna niszczyć równowagi pomiędzy światami. Nie powinna decydować za całe rzeczywistości, czy dobro ma zwyciężyć nad złem, czy zło ma zwyciężyć nad dobrem. Nie należy do jednej ze stron.
Jest pomiędzy nimi.
Ta zasada jest dla niej trudna, ponieważ istnieją chwile, kiedy uczucia okazują się silniejsze niż rozsądek. Jeżeli ktoś, kogo naprawdę kocha, znajduje się na granicy śmierci, Weronika może złamać własne zasady. Potrafi uzdrowić, uratować, a w skrajnych przypadkach przywrócić życie.
Nie robi tego często.
Wie, że możliwość wskrzeszenia zmarłych nie oznacza prawa do ciągłego zmieniania przeznaczenia.
Jej nieśmiertelność również nie oznacza braku cierpienia. Weronika może zostać zraniona. Może czuć ból, strach, zmęczenie, żal i rozpacz. Może przegrywać. Może zostać fizycznie zniszczona.
Jednak śmierć nie jest dla niej końcem.
Jeżeli jej ciało zostanie całkowicie zniszczone, może rozpocząć się proces odrodzenia. Z pozostałości po jej istnieniu powstaje czarny popiół zmieszany z czerwonymi iskrami i światłem. Z popiołu stopniowo odtwarza się jej ciało, aż Weronika powraca do świata jako odnowiona istota.
Nie jest to przemiana w feniksa. To jej własny sposób odradzania się.
Proces ten nie jest pozbawiony konsekwencji. Może pozostawić po sobie zmęczenie psychiczne i emocjonalne, przypominając jej, że nawet nieśmiertelność nie chroni przed cierpieniem.
Jej skrzydła są jednym z najbardziej widocznych symboli tej przemiany. W nadnaturalnej postaci pojawia się jedna para ogromnych czarnych, pierzastych skrzydeł. Po całkowitym rozłożeniu mają około czterech metrów długości. Ich rozmiar pozostaje stały, lecz potrafią zostać złożone w sposób umożliwiający normalne poruszanie się.
To właśnie lot stał się jednym z najbardziej pamiętnych obrazów jej snów. W jednym ze snów Weronika leciała wysoko nad ziemią, mniej więcej na wysokości kojarzącej się z czteropiętrowym budynkiem lub nieco niżej. Ludzie znajdujący się na dole byli zszokowani, ponieważ widzieli człowieka unoszącego się w powietrzu. Dla Weroniki było to jednocześnie niezwykłe i naturalne.
Jednocześnie posiada lęk wysokości.
Im większa wysokość, tym silniejszy staje się strach. Jest to jeden z paradoksów jej charakteru. Istota zdolna do swobodnego lotu może jednocześnie odczuwać niepokój, stojąc wysoko nad ziemią. Podobnie działa jej klaustrofobia. Ma niechęć do małych, zamkniętych przestrzeni, a choroba lokomocyjna może utrudniać jej podróżowanie.
W chwilach skrajnego stresu pojawiają się również reakcje lękowe. Trudniejszy oddech, uczucie duszenia, płacz, drżenie, przyspieszone bicie serca i ogromny przypływ adrenaliny nie są dla niej obce. Jednak nawet wtedy jej psychika potrafi się odbudować.
Jedno z najbardziej niezwykłych doświadczeń pojawiło się podczas snu, kiedy Weronika miała wrażenie, że coś opuszcza jej ciało. Pomimo zamkniętych oczu widziała jasne, blade pomieszczenie, fragment białej ściany, część łóżka i szafę. Całe doświadczenie wywołało ogromny lęk, jak gdyby coś demonicznego próbowało ją zaatakować. Początkowo pojawiła się panika, lecz po kilku minutach głębokiego oddychania Weronika odzyskała spokój. Adrenalina nadal pozostawała w jej ciele, serce biło szybko, lecz zamiast poddać się strachowi, stanęła naprzeciwko niego.
To doświadczenie stało się symbolem jej charakteru.
Weronika może się bać.
Może płakać.
Może nie wiedzieć, co zrobić.
Ale strach nie definiuje jej końca.
Jej historia obejmuje również sny związane z rodziną. Chociaż Weronika ma sprzeczne uczucia dotyczące dzieci — z jednej strony nie przepada za nimi, a z drugiej pragnie kiedyś posiadać własną rodzinę — w jej snach pojawiają się obrazy macierzyństwa i życia rodzinnego. Wśród tych snów pojawiają się dzieci nazwane Loki i Liliana. Loki otrzymał swoje imię od Jeffa.
Te obrazy pokazują inną stronę Weroniki — tę, która poza mrokiem, demonami, potworami i niebezpieczeństwem potrafi wyobrażać sobie spokojniejsze życie.
Nie wszystkie jej moce są jednak znane nawet jej samej. Czasami pamięta tylko fragment danego wydarzenia, pojedynczy obraz albo uczucie. Zdarza się, że zdolność, o której wcześniej nie wiedziała, pojawia się dopiero w sytuacji zagrożenia. Inne moce mogą zostać zapomniane i powrócić po długim czasie.
Jedną z takich niezwykłych zdolności pozostaje Echo Dotyku. Weronika może dotknąć przedmiotu, którego pragnie, odejść bez niego, a następnie po krótkim czasie doświadczyć jego powrotu do swoich rąk. Zjawisko jest ograniczone do rzeczy nieożywionych i nie może być wykorzystane wobec żywych stworzeń.
Jej więź z naturą jest równie silna. Potrafi rozumieć zwierzęta i wpływać na środowisko naturalne. W jednym z możliwych scenariuszy potrafi nawet osuszyć podmokły teren na tyle, aby stworzyć przejście, jednocześnie dbając o to, aby nie zniszczyć miejsca, w którym żyją zwierzęta. To pokazuje jej sposób myślenia: moc nie zawsze musi oznaczać zniszczenie.
Weronika potrafi również spojrzeć w niebo i intuicyjnie wyczuć zmianę pogody. Interesują ją gwiazdy, galaktyki i ogrom kosmosu. Jej zdolności pozwalają jej przeżyć poza Ziemią. Może oddychać w przestrzeni kosmicznej, przebywać na Księżycu, innych planetach, a nawet w ekstremalnych warunkach związanych z gwiazdami bez ponoszenia konsekwencji, które spotkałyby zwykłego człowieka.
Wszystko to sprawia, że jej historia przestaje być historią jednej osoby.
Staje się historią podróżniczki między rzeczywistościami.
Weronika może przejść przez świat Akademii Bohaterów, znaleźć się pośród wigilantów, wejść do świata Tytanów, odwiedzić świat Psów Literackich, Czarny Lokaj, Fairy Tail, Hanako-kun, Pokémon, Gachiakuta, Pracownię Spiczastego Kapelusza, Tougen Anki, Tamona, Nauczyciela Piekła Nube, Trigun, Noragami, Wind Breaker, Dororo, Tokyo Ghoul, Błękitnego Egzorcystę, One Piece, Naruto, Boruto, Diabolik Lovers, Dr. Stone, Banana Fish, Bleach, Death Note, BNA, Servamp, Juri!!! na lodzie, Jujutsu Kaisen, Beastars oraz niezliczone inne światy.
Może również pojawiać się w rzeczywistościach Batmana, Spider-Mana, Lego Ninjago, My Little Pony, Fantastycznej Czwórki, Max Steel, Huntik, Winx, W.I.T.C.H., Super Szpiegów, Odlotowych Agentek, Martina Tajemniczego, Code Lyoko, Gormitów, Hot Wheels, Bena dziesiątego, Inazuma Eleven, Bakugan, Beyblade, Transformers Prime, Slugterry, Hazbin Hotel, Helluva Boss, LoliRock, Miraculous, Ever After High, Monster High, Arcane, Totalnej Porażki, Tajemniczych Sobotów, Generator Rex, Supa Strikas, Xiaolin, Jeźdźców Smoków i wielu innych.
Każdy świat może nadać jej inne ubranie, inną rolę, inne otoczenie i inny zestaw aktywnych zdolności.
Ona jednak pozostaje tą samą Weroniką.
To właśnie jest najważniejsza zasada całej jej historii.
Niezależnie od tego, czy ma na sobie zwyczajne ubrania, elegancką suknię, strój wojowniczki, przebranie, ubranie bohaterki czy demoniczną kreację, pod każdym wyglądem pozostaje ta sama osoba.
Nie jest wyłącznie bohaterką.
Nie jest wyłącznie złoczyńcą.
Nie jest wyłącznie człowiekiem.
Nie jest wyłącznie demonem.
Jest kimś pomiędzy.
Jej największą mocą nie pozostaje telekineza, lot, magia, nieśmiertelność ani zdolność przechodzenia między wymiarami. Największą mocą jest jej własna wola.
Weronika może kochać.
Może nienawidzić.
Może być dobra.
Może być okrutna.
Może zaufać.
Może się wycofać.
Może wybaczyć.
Może stać się zagrożeniem.
Jednak ostateczna decyzja zawsze należy do niej.
Nikt nie otrzymuje prawa do jej umysłu.
Nikt nie otrzymuje prawa do jej ciała.
Nikt nie otrzymuje prawa do jej duszy.
Nawet w świecie pełnym demonów, bogów, aniołów, potworów i potężnych istot Weronika pozostaje panią własnego losu.
# Opowiadanie
Istniała kiedyś dziewczyna, która wyglądała jak zwyczajna człowiek. Miała jasną skórę, długie brązowe włosy opadające za łokcie, niską sylwetkę i wygląd, który nie zdradzał niczego z tego, co znajdowało się pod powierzchnią. W codziennym świecie mogła przejść ulicą niezauważona. Mogła siedzieć w pokoju, patrzeć przez okno, obserwować niebo albo po prostu próbować przeżyć zwyczajny dzień.
A jednak noc nigdy nie była dla niej całkowicie zwyczajna.
Kiedy świat cichł, a ludzie zasypiali, pojawiały się miejsca, których nie znała z codziennego życia. Ciemne lasy ciągnęły się poza granicę widoczności. Opuszczone budynki kryły ślady dawnych wydarzeń. Puste korytarze prowadziły w nieznane, a ciszę przerywała czasem obecność czegoś, czego nie można było zobaczyć.
W takich miejscach Weronika nauczyła się istnieć.
Nie zawsze wiedziała, jak się tam znalazła. Nie zawsze pamiętała, co wydarzyło się wcześniej. Jej pamięć pozostawała niepełna, jak księga, z której wyrwano niektóre strony. Zachowywała jednak pojedyncze obrazy z niezwykłą dokładnością.
Czasem pamiętała oczy.
Czasem las.
Czasem twarz.
Czasem poczucie, że ktoś stał tuż obok.
A czasem pamiętała własne skrzydła.
W jednym ze snów pojawiła się nad ziemią. Jej ciało nie dotykało podłoża. Czarne skrzydła niosły ją wysoko ponad ludźmi, którzy znajdowali się daleko poniżej. Z ich perspektywy była niemożliwym widokiem — człowiekiem unoszącym się w powietrzu. Dla niej lot był jednocześnie czymś niezwykłym i czymś, co wydawało się naturalne.
Później zaczęła rozumieć, że wysokość nie odbierała jej strachu. Nawet kiedy potrafiła latać, przestrzeń pod nią nadal mogła budzić lęk.
Tak samo było ze wszystkim innym.
Jej moce nie usuwały jej człowieczeństwa.
Nie odbierały jej emocji.
Nie sprawiały, że przestawała się bać.
Sprawiały jedynie, że mimo strachu mogła zrobić krok dalej.
Z czasem granica pomiędzy snem a światem zaczęła się zacierać. Weronika trafiała do kolejnych rzeczywistości. Każda posiadała własne prawa, własnych mieszkańców i własną historię. W jednych spotykała bohaterów, w innych potwory. Czasem pojawiali się aniołowie, czasem demony, czasem duchy, czasem kosmici.
Nigdy nie przychodziła tam jako ktoś, kto potrzebował ogłaszać swoje pochodzenie.
Po prostu się pojawiała.
Jej ubranie dostosowywało się do świata. Jej zachowanie zmieniało się razem z otoczeniem. Jej moce mogły przyjmować inne formy. Niektóre pozostawały uśpione, inne budziły się nagle, kiedy były potrzebne.
Najważniejsze pozostawało jednak niezmienne.
Weronika obserwowała.
Poznawała.
Oceniała.
A dopiero później decydowała, komu można zaufać.
Nie ufała każdemu potworowi.
Nie ufała każdemu człowiekowi.
Nie ufała każdemu demonowi.
Nie ufała nawet każdej istocie, która wydawała się dobra.
Z czasem nauczyła się, że wygląd nie mówi wszystkiego.
Niektóre potwory miały w sobie więcej współczucia niż ludzie.
Niektórzy ludzie potrafili być bardziej okrutni niż demony.
Dlatego Weronika zaczęła poznawać historie tych, których inni skazywali na samotność.
Właśnie dzięki temu coraz częściej otaczali ją niezwykli przyjaciele. Potwory, duchy, demony, diabły, anioły, kosmici i inne istoty przestawały być wyłącznie postaciami z opowieści. Stawały się częścią jej życia.
Wśród nich pojawił się również Jeff.
Jeffrey Woods był inny niż większość osób, które poznała. Jego obecność wiązała się z niebezpieczeństwem, chaosem i mrokiem, ale Weronika dostrzegała również coś więcej. Z czasem ich relacja stała się czymś, czego nie potrafiła porównać z żadną inną więzią.
Jeff był jej pierwszą i najważniejszą miłością.
W świecie, w którym wszystko mogło się zmieniać, jego miejsce pozostawało wyjątkowe.
Ich historia nie była spokojna. Była pełna mroku, napięcia, zazdrości i niebezpieczeństwa. Weronika miała silne uczucia i nie zawsze potrafiła patrzeć na ukochaną osobę bez zazdrości. Nie znosiła myśli, że ktoś inny mógłby zająć miejsce, które uważała za swoje. W najbardziej mrocznych wersjach tej historii zazdrość mogła prowadzić ją do skrajnych, fikcyjnych wyobrażeń o pozbyciu się rywalki i ukryciu prawdy.
Była to jedna z najciemniejszych stron jej charakteru.
Nie definiowała jednak całej Weroniki.
Istniała również ta część niej, która potrafiła objąć przerażoną lub wściekłą istotę zamiast natychmiast ją zaatakować.
W jednym z takich momentów Jeff znalazł się na granicy całkowitego szaleństwa. Wokół niego pozostawała pustka po wydarzeniach, których nie dało się już cofnąć. Gniew niemal całkowicie przejął jego ciało. Weronika nie uciekła. Zbliżyła się, wykorzystując bliskość i spokój, aż jego furia zaczęła stopniowo słabnąć.
Ten moment pokazał prawdziwą naturę ich relacji.
Nie była to historia o tym, że jedno z nich podporządkowało się drugiemu.
Była to historia o dwóch niebezpiecznych osobach, które mimo własnych wad potrafiły znaleźć w sobie nawzajem coś, czego nie znajdowały nigdzie indziej.
Weronika mogła kochać Jeffa, lecz nadal pozostawała sobą.
Mogła zostać jego żoną i przyjąć nazwisko Woods, lecz jej własna tożsamość nie znikała.
Mogła przebywać w Piekle, lecz nie stawała się własnością Piekła.
Mogła korzystać z mocy demonów, lecz nie oddawała im duszy.
Mogła wejść do Nieba, lecz nie musiała porzucać ciemności.
Mogła odwiedzić Czyściec i Otchłań, a później wrócić na Ziemię.
Światy nie mogły jej zamknąć.
Jej istnienie nie było przypisane do jednego miejsca.
Była przejściem pomiędzy nimi.
Bywały jednak chwile, kiedy jej własne zasady stawały się ciężarem.
Śmierć była granicą, której nie chciała bez potrzeby przekraczać. Wiedziała, że życie posiada własny rytm, a każdy świat ma własną równowagę. Dlatego rzadko używała możliwości wskrzeszania zmarłych.
Tylko miłość mogła sprawić, że ta zasada zaczynała pękać.
Jeżeli ktoś naprawdę bliski znajdował się na granicy śmierci, Weronika potrafiła postawić wszystko na jedną kartę.
Nie dlatego, że uważała się za boginię.
Dlatego, że nie potrafiła bezczynnie patrzeć na utratę osoby, którą kochała.
Jej nieśmiertelność miała również swoją cenę.
W świecie, w którym nawet ciało może zostać zniszczone, Weronika nauczyła się, że powrót nie zawsze oznacza brak bólu. Kiedy jej ciało rozpadało się w popiół, czarne drobiny unosiły się w powietrzu, przeplatane czerwonym blaskiem. Z pozostałości zaczynało powstawać nowe ciało.
Powrót był cichy.
Nie przypominał narodzin.
Przypominał powrót czegoś, co odmówiło pozostania martwe.
Kiedy Weronika ponownie otwierała oczy, świat nadal istniał.
A ona nadal była sobą.
Nie zawsze jednak czuła się silna.
Strach pozostawał jej częścią.
Zdarzały się chwile, kiedy zamknięta przestrzeń powodowała niepokój. Zdarzały się wysokości, które odbierały jej pewność siebie. Zdarzały się sytuacje, w których serce przyspieszało, oddech stawał się trudny, a łzy pojawiały się szybciej, niż chciała.
Mimo to zawsze istniał moment, w którym zaczynała oddychać spokojniej.
Potem kolejny.
I jeszcze jeden.
Aż strach przestawał być czymś, co ją prowadziło.
Wtedy wracała jej własna wola.
Wola, która pozwalała jej otwierać portale.
Wola, która pozwalała jej latać.
Wola, która pozwalała jej przemierzać kosmos.
Wola, która pozwalała jej stanąć pomiędzy demonem a jego ofiarą.
Wola, która pozwalała jej wejść do Piekła i później bez lęku wrócić na Ziemię.
Wola, która sprawiała, że nawet potężne istoty musiały zaakceptować jedną prostą prawdę.
Weronika nie należała do żadnego klanu.
Nie należała do jednej strony.
Nie należała do jednego świata.
Nie należała do jednej ideologii.
Należała do samej siebie.
Jej historia nadal trwała, ponieważ żaden świat nie był dla niej ostatnim. Każdy portal mógł prowadzić do nowej rzeczywistości. Każdy sen mógł otworzyć kolejną historię. Każda nieznana istota mogła okazać się przyszłym przyjacielem, wrogiem albo kimś znacznie ważniejszym.
Weronika nie znała wszystkich własnych mocy.
Nie znała wszystkich światów.
Nie znała wszystkich istot, które kiedyś miała spotkać.
Nie znała nawet wszystkich fragmentów własnej przeszłości.
I właśnie dlatego jej historia nigdy nie mogła zostać zamknięta w jednej księdze.
Za każdym razem, gdy jedna rzeczywistość się kończyła, gdzieś dalej istniała następna.
Za kolejnym lasem czekał kolejny świat.
Za kolejnym snem kolejna możliwość.
Za kolejnym portalem kolejna wersja życia.
A pośród wszystkich tych rzeczywistości pozostawała jedna osoba.
Weronika Kurohana.
Dziewczyna o brązowych włosach sięgających za łokcie, jasnej skórze i niezwykłej sylwetce. Kobieta potrafiąca być nieśmiała i odważna, łagodna i chłodna, dobra i bezwzględna, przestraszona i nieustępliwa.
Istota posiadająca światło i ciemność.
Człowiek, demon i coś więcej.
Strażniczka, podróżniczka, kochanka, przyjaciółka, antybohaterka i obserwatorka.
Ktoś, kto może kochać Jeffa, przyjaźnić się z potworami, rozmawiać z demonami, pomagać duszom przejść na drugą stronę, odwiedzać Niebo i Piekło, przemierzać kosmos, latać nad miastami, przechodzić pomiędzy wymiarami i odradzać się z czarnego popiołu.
A mimo całej tej potęgi wciąż pozostaje sobą.
Nie boginią.
Nie niewolnicą.
Nie własnością żadnego świata.
Tylko Weroniką.
Panią własnego losu.
Z czasem Weronika zaczęła rozumieć, że największym ciężarem jej istnienia nie jest ogrom posiadanych mocy, lecz świadomość, że każda moc może mieć swoją cenę.
Mogła zrobić rzeczy, o których zwyczajny człowiek nawet nie byłby w stanie pomyśleć. Mogła przesuwać przedmioty siłą własnego umysłu, odczytywać myśli, wpływać na emocje, otwierać przejścia do innych wymiarów i przekraczać granicę pomiędzy światem żywych a światem zmarłych. Potrafiła przemieszczać się przez przestrzeń i rzeczywistości, a jej ciało mogło przetrwać warunki, które dla człowieka oznaczałyby natychmiastową śmierć.
Mimo tego nie traktowała swojej potęgi jak zabawki.
Wiedziała, że możliwość zrobienia czegoś nie zawsze oznacza, że należy to zrobić.
To właśnie dlatego stworzyła własne zasady.
Najważniejsza dotyczyła równowagi.
Życie i śmierć miały swoje granice. Każdy świat posiadał własny porządek, własne prawa i własną historię. Weronika mogła je przekraczać, ale nie chciała bez powodu ich niszczyć. Nie zamierzała decydować za całe rzeczywistości. Nie chciała być kimś, kto uważa się za właściciela wszystkich światów.
Jej rolą stało się raczej obserwowanie, rozumienie i interweniowanie tylko wtedy, kiedy naprawdę było to konieczne.
Była pomiędzy stronami.
Pomiędzy światłem i ciemnością.
Pomiędzy życiem i śmiercią.
Pomiędzy człowiekiem i istotą nadnaturalną.
Pomiędzy jednym światem a drugim.
To położenie często sprawiało, że nigdzie nie czuła się całkowicie u siebie.
Jednak po pewnym czasie zrozumiała, że właśnie w tym tkwi jej wyjątkowość.
Nie potrzebowała jednego miejsca.
Jej domem mogła być każda rzeczywistość, w której znalazła ludzi lub istoty, które naprawdę stały się dla niej ważne.
---
Weronika nauczyła się również patrzeć na ludzi inaczej niż wcześniej.
Nie interesowało jej wyłącznie to, co ktoś mówił. Zwracała uwagę na sposób poruszania się, spojrzenie, gesty, reakcje na innych oraz emocje ukryte pod pozornym spokojem. Potrafiła zauważyć, kiedy ktoś udawał odwagę, kiedy ktoś próbował ukryć strach i kiedy ktoś kłamał.
Jej umiejętność obserwowania rozwijała się wraz z podróżami.
Zaczęła rozumieć, że ludzie posiadają słabości, pragnienia i potrzeby, których często sami nie chcą przed sobą przyznać. To dawało jej ogromną przewagę.
Weronika potrafiła być przekonująca.
Potrafiła wzbudzać zaufanie.
Potrafiła dostosować swoje zachowanie do rozmówcy.
W zależności od sytuacji mogła stać się spokojna, niewinna, zabawna, zagubiona, pewna siebie albo niebezpiecznie chłodna.
Nie zawsze mówiła prawdę.
Czasami posługiwała się półprawdą, czasami celowo przemilczała określone informacje, a czasami wykorzystywała kłamstwo jako sposób przetrwania.
W jej mroczniejszych historiach pojawiały się również bardziej wyrachowane zachowania: zdobywanie cudzych sekretów, granie na emocjach, udawanie bezbronności, budowanie silnego przywiązania, a następnie odsuwanie się, wywieranie presji emocjonalnej oraz wykorzystywanie cudzych słabości.
Były to elementy jej fikcyjnej, moralnie szarej natury.
Nie oznaczały jednak, że każda relacja była dla niej manipulacją.
Wręcz przeciwnie.
Prawdziwe uczucie było dla niej czymś niezwykle ważnym.
Dlatego właśnie tak trudno było zdobyć jej pełne zaufanie.
Weronika mogła być otoczona dziesiątkami niezwykłych istot, a mimo to nadal zachowywać część siebie wyłącznie dla siebie.
---
Wśród wszystkich relacji jedna pozostawała szczególna.
Jeff.
Niezależnie od tego, ile nowych światów pojawiało się na jej drodze, ile niezwykłych postaci poznawała i ile historii przeżywała, Jeffrey Woods pozostawał osobą, do której jej myśli wracały najczęściej.
Ich więź była pełna sprzeczności.
Z jednej strony łączyło ich przywiązanie, fascynacja i miłość. Z drugiej strony oboje byli osobami, które potrafiły być niebezpieczne, gwałtowne i trudne do zrozumienia.
Weronika nie próbowała zmieniać Jeffa w kogoś całkowicie innego.
Potrafiła zaakceptować jego mroczną naturę.
Jednocześnie nie pozwalała, aby jego mrok pochłonął również ją.
Właśnie dlatego ich relacja mogła istnieć.
Nie opierała się na podporządkowaniu.
Opierała się na świadomości, że każde z nich jest osobną osobą.
Weronika mogła być jego żoną.
Mogła nosić nazwisko Woods.
Mogła kochać go bardziej niż kogokolwiek innego.
Ale nadal pozostawała Weroniką Kurohana.
---
Jej zazdrość bywała równie silna jak miłość.
Nie lubiła, kiedy inni próbowali łączyć Jeffa z kimś innym. W świecie fikcji potrafiła reagować na takie sytuacje niezwykle intensywnie. Czasami sama myśl o rywalce była dla niej wystarczająca, aby pojawił się gniew.
W najbardziej mrocznych wariantach jej historii zazdrość prowadziła do fantazji o usunięciu rywalki z życia Jeffa i zachowaniu prawdy wyłącznie dla siebie.
Był to jeden z elementów jej ciemniejszej strony.
Nie oznaczało to jednak, że cały jej świat obracał się wokół zazdrości.
Potrafiła również być niezwykle opiekuńcza.
Kiedy ktoś, kogo kochała, cierpiał, jej zachowanie zmieniało się natychmiast. Znikała część niepewności, a pojawiała się determinacja.
To właśnie w takich chwilach jej ogromne moce stawały się naprawdę niebezpieczne.
---
Weronika miała szczególną więź ze zwierzętami.
Nie patrzyła na nie jak na istoty stojące niżej od ludzi. Potrafiła rozumieć ich emocje i komunikować się z nimi. Zwracała uwagę na ich strach, potrzeby i cierpienie.
Jeżeli przemierzała las, nie traktowała go jedynie jako miejsca, przez które trzeba przejść.
Widziała życie.
Wśród drzew, w wodzie, pod ziemią i w powietrzu znajdowały się stworzenia, które nie miały pojęcia o istnieniu innych wymiarów.
Dlatego nawet posiadając ogromną moc, nie niszczyła bez potrzeby.
Mogła wpłynąć na wodę.
Mogła zmienić warunki otoczenia.
Mogła osuszyć część podmokłego terenu, aby stworzyć przejście, ale jednocześnie potrafiła zachować jego naturalny charakter, ponieważ wiedziała, że żyją tam zwierzęta.
Jej siła nie musiała zawsze oznaczać przemocy.
Czasami największą oznaką potęgi było właśnie powstrzymanie się.
---
Jej fascynacja naturą prowadziła ją również ku niebu.
Weronika potrafiła godzinami obserwować gwiazdy. Interesowały ją galaktyki, odległe układy, planety i ogrom kosmosu.
Dla zwyczajnego człowieka przestrzeń kosmiczna była miejscem nieosiągalnym.
Dla niej stała się kolejną granicą, którą można było przekroczyć.
Jej ciało nie potrzebowało zwyczajnych warunków życia. Mogła przebywać poza atmosferą, oddychać w przestrzeni, poruszać się po powierzchni Księżyca i innych planet, a nawet przetrwać w ekstremalnych warunkach związanych z gwiazdami.
Nie oznaczało to jednak, że przestała być człowiekiem w sensie emocjonalnym.
Patrząc z daleka na planetę, nadal potrafiła odczuwać samotność.
Nadal mogła tęsknić.
Nadal mogła martwić się o kogoś, kto pozostał daleko.
Nieśmiertelność nie odebrała jej uczuć.
Wręcz przeciwnie.
Sprawiła, że każde przywiązanie mogło stać się jeszcze ważniejsze.
---
Z biegiem czasu Weronika zaczęła zauważać, że niektóre moce pojawiają się spontanicznie.
Nie przypominały nauki.
Były bardziej jak wspomnienie czegoś, co zawsze znajdowało się głęboko w niej.
Czasami wystarczyło zagrożenie.
Czasami silna emocja.
Czasami kontakt z określoną osobą.
A czasami zupełnie przypadkowy moment.
Wtedy pojawiała się zdolność, o której wcześniej nie wiedziała.
Mogła otworzyć portal.
Mogła zatrzymać przedmiot siłą umysłu.
Mogła wyczuć obecność ducha.
Mogła odnaleźć drogę do innego świata.
Mogła poczuć zmianę pogody, zanim jeszcze pojawiły się pierwsze oznaki burzy.
Mogła zrozumieć zwierzę.
Mogła dostrzec coś niewidocznego dla innych.
A czasami budziła się w niej moc związana z czymś jeszcze starszym.
Nie znała wszystkich swoich zdolności.
Nie znała również wszystkich granic.
To było zarówno fascynujące, jak i niebezpieczne.
---
Pewnego rodzaju symbolem jej natury stały się skrzydła.
W przemienionej postaci pojawiała się jedna para ogromnych, czarnych, pierzastych skrzydeł. Nie wyglądały jak ozdoba. Były częścią niej.
Ich ogrom sprawiał, że po rozłożeniu dominowały nad jej sylwetką.
Cztery metry rozpiętości czyniły z nich coś niemal monumentalnego.
Kiedy były złożone, układały się bliżej ciała i pozwalały jej normalnie chodzić.
Ich czarne pióra przypominały noc.
W połączeniu z czarnymi włosami, bladą skórą, czarnymi białkami oczu, czerwonymi tęczówkami i wąskimi demonicznymi źrenicami tworzyły wygląd istoty, która nie należała już całkowicie do świata ludzi.
Rogi po bokach głowy podkreślały tę przemianę.
Czarny ogon zakończony trójkątnym grotem dopełniał sylwetkę.
Jednak najważniejszym elementem pozostawały oczy.
Czarne białka i czerwone tęczówki sprawiały, że spojrzenie Weroniki w przemienionej postaci mogło być niepokojące.
Nie zawsze oznaczało gniew.
Czasami oznaczało po prostu ujawnienie prawdziwej natury.
---
Wiele światów próbowało nadać Weronice własną nazwę.
Dla jednych była bohaterką.
Dla innych demonem.
Dla jeszcze innych anomalią.
Niektórzy mogli uznać ją za wiedźmę, istotę piekielną, anioła, potwora albo podróżniczkę z innego wymiaru.
Żadna z tych nazw nie była jednak w pełni prawdziwa.
Każda opisywała tylko fragment.
Weronika była czymś bardziej skomplikowanym.
Miała w sobie światło, ale znała ciemność.
Potrafiła pomagać, ale umiała również krzywdzić.
Potrafiła kochać, ale zazdrość potrafiła wydobyć z niej najgorsze emocje.
Potrafiła współczuć potworom, ale wobec człowieka, który świadomie skrzywdził jej bliskich, mogła stać się zimna.
Jej moralność nie była prostą linią.
Była cienką granicą, którą codziennie wybierała na nowo.
---
Jednym z najważniejszych miejsc w jej historii pozostawał również świat ludzi.
Pomimo wszystkich nadnaturalnych możliwości Weronika nie przestała doceniać zwyczajności.
Zwykły pokój.
Zwykłe ubrania.
Zwykły spacer.
Rozmowa z kimś bliskim.
Widok nieba przez okno.
Obecność zwierzęcia.
Drobny przedmiot znaleziony w sklepie.
Właśnie takie rzeczy przypominały jej, że gdzieś pod wszystkimi mocami nadal istnieje osoba, która kiedyś była po prostu Weroniką.
To również tłumaczyło Echo Dotyku.
Nie potrzebowała zdobywać wszystkiego siłą.
Czasami wystarczało, że czegoś dotknęła i naprawdę tego zapragnęła.
Przedmiot mógł później powrócić.
Była to jedna z najbardziej osobliwych zdolności, jakie posiadała.
---
Czasami Weronika myślała również o rodzinie.
Jej stosunek do dzieci pozostawał sprzeczny. Nie zawsze dobrze czuła się w ich obecności, a jednocześnie gdzieś głęboko istniało w niej pragnienie stworzenia własnej rodziny.
W snach pojawiały się obrazy, które przypominały spokojniejsze życie.
Pojawiały się dzieci.
Loki, którego imię wybrał Jeff.
Liliana.
Te obrazy nie pasowały do ciemnych lasów, demonów i krwawych historii, które tak często pojawiały się w jej snach.
A jednak właśnie dlatego były ważne.
Pokazywały, że Weronika nie jest wyłącznie istotą stworzoną do walki.
Istniała w niej potrzeba bliskości.
Potrzeba posiadania kogoś, kto nie widziałby w niej potwora, demonicy, czarodziejki czy nieśmiertelnej istoty.
Kogoś, kto widziałby po prostu ją.
---
Jej historia prowadziła również do Ciela Phantomhive.
Wśród wielu postaci, które spotykała w różnych światach, Ciel zajmował szczególne miejsce. Prywatnie Weronika traktowała go jak młodszego brata.
W miejscach publicznych sytuacja wyglądała inaczej.
Tam pozostawał hrabią.
Był to jeden z tych niewielu przypadków, kiedy Weronika potrafiła świadomie rozdzielić prywatną bliskość od publicznych zasad.
Ich relacja nie potrzebowała wielkich deklaracji.
Była oparta na przywiązaniu i wzajemnym zrozumieniu.
---
Im więcej światów odwiedzała, tym mniej dziwne stawało się dla niej spotkanie z czymś niezwykłym.
Demon przestawał być szokiem.
Duch przestawał być tajemnicą.
Potwór przestawał być automatycznym zagrożeniem.
Kosmita nie musiał oznaczać wroga.
Anioł nie musiał oznaczać przyjaciela.
Każda istota musiała zostać poznana osobno.
To była jedna z najważniejszych lekcji, jakie zdobyła podczas swoich podróży.
Nie można oceniać kogoś wyłącznie po tym, jak wygląda.
Nie można oceniać potwora tylko dlatego, że jest potworem.
Nie można ufać człowiekowi tylko dlatego, że jest człowiekiem.
Nie można również nienawidzić kogoś tylko dlatego, że należy do innej strony.
Weronika zawsze próbowała znaleźć historię stojącą za daną osobą.
Czasami odkrywała cierpienie.
Czasami zdradę.
Czasami samotność.
Czasami zwykłe okrucieństwo.
I właśnie wtedy podejmowała decyzję, czy chce pozostać.
---
Największym zagrożeniem dla Weroniki nigdy nie był jeden konkretny wróg.
Największym zagrożeniem była utrata kontroli nad samą sobą.
Jej własne emocje potrafiły być silniejsze niż przeciwnik.
Strach mógł zakłócić koncentrację.
Zazdrość mogła wypaczyć osąd.
Miłość mogła sprawić, że złamała własne zasady.
Współczucie mogło zostać wykorzystane przeciwko niej.
Nieśmiałość mogła utrudnić jej działanie.
Niepełna pamięć mogła sprawić, że zapomniała o zdolności, która mogła być potrzebna.
Dlatego jej prawdziwa walka nie zawsze odbywała się przeciwko komuś.
Czasami odbywała się wewnątrz niej.
I właśnie tam była najsilniejsza.
---
Kiedy Weronika zamykała oczy, mogła zobaczyć setki miejsc.
Las.
Miasto.
Opuszczony dom.
Piekło.
Niebo.
Czyściec.
Otchłań.
Kosmos.
Obcą planetę.
Akademię pełną bohaterów.
Świat potworów.
Świat demonów.
Świat superbohaterów.
Świat, w którym jej największą bronią była magia.
I świat, w którym mogła być po prostu zwyczajną dziewczyną.
Wszystkie te rzeczywistości łączyła jedna postać.
Ona sama.
Weronika.
Nie zawsze pamiętała, jak zaczęła się jej historia.
Nie zawsze wiedziała, dokąd zmierza.
Nie znała wszystkich swoich mocy.
Nie znała wszystkich przyszłych przyjaciół.
Nie znała wszystkich wrogów.
Nie wiedziała, ile jeszcze światów znajduje się poza kolejnym portalem.
Ale nauczyła się jednej rzeczy.
Nie musi znać końca, żeby iść dalej.
Jeżeli kolejna droga prowadziła przez ciemny las, przechodziła przez las.
Jeżeli prowadziła przez opuszczony budynek, wchodziła do środka.
Jeżeli prowadziła do świata demonów, poznawała jego mieszkańców.
Jeżeli prowadziła do Nieba, przekraczała jego granicę.
Jeżeli prowadziła do Piekła, nie pozwalała, aby Piekło przejęło nad nią władzę.
Jeżeli prowadziła do kosmosu, leciała dalej.
A jeżeli prowadziła do miejsca, którego jeszcze nie znała, pozwalała sobie być przez chwilę niepewną.
Bo odwaga nigdy nie oznaczała dla niej braku strachu.
Odwaga oznaczała możliwość wykonania następnego kroku pomimo strachu.
I właśnie dlatego Weronika mogła przetrwać.
Nie dlatego, że była niezwyciężona.
Nie dlatego, że posiadała ponad sto mocy.
Nie dlatego, że była nieśmiertelna.
Przetrwała dlatego, że za każdym razem, kiedy świat próbował ją złamać, jakaś część niej wciąż pozostawała wolna.
A dopóki pozostawała wolna, żadna rzeczywistość nie mogła naprawdę jej posiadać.
---
Jej historia nie kończyła się wraz z ostatnim snem.
Każdy sen był kolejną stroną.
Każdy świat kolejnym rozdziałem.
Każda osoba kolejną relacją.
Każda przemiana kolejnym etapem odkrywania siebie.
A każda zapomniana moc mogła kiedyś powrócić.
Dlatego Weronika nigdy nie miała jednej ostatecznej formy.
Mogła być kobietą o długich brązowych włosach.
Mogła stać się czarnowłosą istotą o czerwonych oczach, rogach, ogonie i ogromnych skrzydłach.
Mogła być bohaterką.
Mogła być antybohaterką.
Mogła być czarownicą.
Mogła być demonem.
Mogła być podróżniczką.
Mogła być żoną Jeffa.
Mogła być przyjaciółką potworów.
Mogła być siostrą Ciela.
Mogła być opiekunką dusz.
Mogła być strażniczką granicy pomiędzy światami.
A jednak pod każdą z tych postaci znajdowała się ta sama osoba.
Weronika Kurohana.
Dziewczyna, która nie pamięta wszystkich swoich snów.
Kobieta, która nie zna wszystkich swoich mocy.
Istota, która może przeżyć śmierć.
Podróżniczka, której nie ogranicza jeden wymiar.
Osoba, która potrafi kochać zarówno światło, jak i ciemność, nie pozwalając żadnemu z nich odebrać sobie własnej tożsamości.
I właśnie dlatego jej historia może trwać dalej.
Nie ma jeszcze ostatniej strony.
Nie ma jeszcze ostatniego świata.
Nie ma jeszcze ostatniego portalu.
Nie ma jeszcze ostatniego rozdziału.
Jest tylko kolejna noc.
Kolejny sen.
Kolejna rzeczywistość.
I Weronika stojąca na granicy pomiędzy nimi, gotowa wejść tam, gdzie jeszcze nigdy wcześniej nie była.
Z każdym kolejnym snem granica pomiędzy tym, co znane, a tym, co niemożliwe, stawała się coraz cieńsza.
Weronika przestała próbować odnaleźć jedną odpowiedź na pytanie, czym właściwie jest. Im więcej światów poznawała, tym bardziej rozumiała, że jedna definicja nigdy nie będzie wystarczająca.
W jednym świecie mogła być postrzegana jako człowiek.
W innym jako czarodziejka.
W jeszcze innym jako demon.
Dla niektórych mogła być aniołem, dla innych potworem, anomalią, bohaterką albo kimś, kogo nie dało się przypisać do żadnej istniejącej kategorii.
Ona sama coraz mniej przejmowała się nazwami.
Liczyło się to, kim była naprawdę.
A prawda była skomplikowana.
W jej wnętrzu współistniały siły, które w większości światów zostałyby uznane za przeciwieństwa. Światło i ciemność nie walczyły w niej o całkowite zwycięstwo. Tworzyły równowagę. Weronika nie musiała wybierać jednej strony, ponieważ jej natura nie została stworzona po to, aby należeć wyłącznie do dobra lub wyłącznie do zła.
Mogła używać światła bez stawania się aniołem.
Mogła używać ciemności bez stawania się demonem.
Mogła korzystać z mocy Piekła bez oddawania mu swojej duszy.
Mogła wejść do Nieba bez konieczności odrzucenia własnej ciemniejszej strony.
Właśnie ta sprzeczność stała się jednym z fundamentów jej istnienia.
---
Podróże pomiędzy światami nauczyły Weronikę jeszcze jednej rzeczy.
Nie każda historia kończy się zwycięstwem.
Nie każdą osobę można uratować.
Nie każdy potwór chce zostać uratowany.
Nie każdy człowiek zasługuje na jej zaufanie.
Nie każdy demon jest zły.
Nie każdy anioł jest dobry.
Nie każda istota, która wygląda niewinnie, rzeczywiście taka jest.
Dlatego przestała wydawać wyroki na podstawie pierwszego wrażenia.
Najpierw obserwowała.
Potem poznawała.
Dopiero na końcu podejmowała decyzję.
Ta cecha sprawiała, że często stawała się pośrednikiem pomiędzy istotami, które normalnie nigdy nie znalazłyby wspólnego języka.
Potrafiła rozmawiać z demonami i aniołami.
Potrafiła zrozumieć ducha.
Potrafiła zaakceptować potwora.
Potrafiła obserwować kosmitę bez natychmiastowego uznawania go za zagrożenie.
Potrafiła także rozpoznać moment, kiedy współczucie zaczyna być wykorzystywane przeciwko niej.
To właśnie wtedy pojawiała się jej chłodniejsza strona.
---
Jej psychika była niezwykłą mieszanką delikatności i odporności.
Weronika nie była pozbawiona strachu. Wręcz przeciwnie — lęk należał do jej najbardziej ludzkich cech.
Bała się wysokości.
Nie lubiła małych i zamkniętych pomieszczeń.
Źle znosiła niektóre formy ruchu.
W skrajnych sytuacjach mogła odczuwać duszność, ucisk w klatce piersiowej, przyspieszone bicie serca, drżenie i potrzebę płaczu.
Nieśmiertelność nie wyłączyła tych reakcji.
Jej ciało mogło przetrwać rzeczy niemożliwe, ale jej emocje nadal reagowały jak emocje żywej osoby.
To właśnie sprawiało, że jej odwaga miała znaczenie.
Gdyby nigdy się nie bała, nie byłoby czego przezwyciężać.
Tymczasem Weronika mogła stać na krawędzi przerażenia i mimo tego zrobić kolejny krok.
Czasami potrzebowała kilku minut, aby uspokoić oddech.
Czasami musiała pozwolić łzom popłynąć.
Czasami musiała odsunąć się od zagrożenia, aby zebrać myśli.
Ale kiedy odzyskiwała kontrolę, wracała do działania.
---
Szczególnie mocno zapamiętała doświadczenie związane z poczuciem opuszczania własnego ciała.
W bladym, niemal pozbawionym kolorów pomieszczeniu wszystko wydawało się nienaturalnie spokojne. Jasna ściana, fragment łóżka i szafa tworzyły obraz, który powinien być zwyczajny, a jednak wywoływał skrajne przerażenie.
Towarzyszyło temu wrażenie obecności czegoś obcego.
Czegoś, co nie powinno tam być.
Czegoś, co mogło ją zaatakować.
Strach narastał szybko.
Oddech stawał się trudniejszy, serce przyspieszało, a całe ciało reagowało tak, jakby zagrożenie znajdowało się tuż obok.
Jednak po pewnym czasie Weronika zaczęła odzyskiwać kontrolę.
Spokojny oddech stał się pierwszym krokiem.
Potem pojawiła się koncentracja.
Następnie odwaga.
Nie musiała niszczyć strachu.
Musiał wystarczyć jej powrót do samej siebie.
To doświadczenie zostało w niej jako dowód, że nawet w sytuacji, w której własny umysł zaczyna przedstawiać najgorszy możliwy obraz, można odzyskać nad nim kontrolę.
---
Jej moce również rozwijały się w sposób, którego nie potrafiła w pełni przewidzieć.
Telekineza była jedną z pierwszych zdolności, które mogła rozpoznać.
Przedmioty mogły poruszać się bez dotyku. Z czasem skala tej mocy rosła.
To samo dotyczyło siły fizycznej.
Weronika nie musiała wyglądać jak wojowniczka, aby posiadać ogromną siłę. Jej niewielki wzrost nie odpowiadał możliwościom jej ciała.
Mogła niszczyć niezwykle masywne przeszkody.
Drzwi mające kilka metrów grubości nie były dla niej nieosiągalną barierą.
Ściany o grubości wielu metrów również mogły zostać przez nią przełamane.
Przy pełnym wykorzystaniu siły mogła doprowadzić nawet do uszkodzenia większej konstrukcji.
Jednak z czasem zrozumiała, że siła jest najprostszą z jej możliwości.
Znacznie bardziej niezwykłe były moce związane z umysłem.
---
Telepatia pozwalała jej wyczuwać myśli i emocje innych osób. Dzięki temu mogła zauważyć rzeczy, których nie dało się dostrzec zwykłym spojrzeniem.
Jednocześnie nauczyła się chronić własny umysł.
Nie pozwalała, aby każda napotkana istota mogła bezkarnie wejść do jej świadomości.
Jej dusza również posiadała ochronę.
Opętanie nie było dla niej prostą drogą do przejęcia kontroli.
Demon nie mógł po prostu wejść w jej ciało i uczynić z niej marionetki.
Potężna istota nie mogła odebrać jej wolnej woli.
Jej ciało, umysł i dusza pozostawały oddzielnymi częściami, których granice nauczyła się chronić.
To właśnie dlatego nawet kontakt z najpotężniejszymi mieszkańcami Piekła nie oznaczał dla niej utraty niezależności.
---
Wraz z rozwojem zdolności psychologicznych Weronika coraz lepiej rozumiała zachowanie innych.
Potrafiła zauważyć czyjąś potrzebę akceptacji.
Czyjąś samotność.
Czyjś lęk przed odrzuceniem.
Czyjąś potrzebę miłości.
Czyjąś potrzebę bycia ważnym.
Te informacje mogły zostać wykorzystane w różny sposób.
Weronika mogła pomóc.
Mogła pocieszyć.
Mogła zbudować prawdziwą relację.
Ale w ciemniejszych historiach mogła również wykorzystać te słabości.
Potrafiła budować zaufanie, wpływać na emocje, wykorzystywać półprawdy, udawać bezbronność, grać na poczuciu winy, zdobywać sekrety i sprawiać wrażenie osoby, której można całkowicie zaufać.
W niektórych fikcyjnych sytuacjach potrafiła również zwodzić ludzi i kierować ich w miejsca, gdzie czekały na nich niebezpieczne istoty.
Nie było to jednak jej jedyne oblicze.
Ta sama osoba, która w jednej historii mogła wykorzystać człowieka jako pionka, w innej potrafiła ryzykować własne życie, aby uratować zwierzę albo cierpiącą istotę.
Weronika nie była łatwa do sklasyfikowania.
---
Jej stosunek do śmierci z czasem stał się jeszcze bardziej skomplikowany.
Śmierć nie była dla niej końcem, ale nigdy nie zaczęła traktować jej lekko.
Potrafiła widzieć dusze.
Potrafiła prowadzić je na drugą stronę.
Potrafiła przekraczać granicę pomiędzy światami.
Mogła również otwierać przejścia prowadzące do miejsc, których większość istot nigdy nie zobaczy.
Piekło nie było dla niej legendą.
Niebo również.
Czyściec i Otchłań nie były jedynie nazwami.
W jej fikcyjnym świecie były realnymi krainami, posiadającymi własne prawa i mieszkańców.
Weronika mogła do nich wejść.
Mogła z nich wyjść.
Mogła zamykać portale.
Mogła pieczętować przejścia.
Ale nie uważała się za właścicielkę żadnego z tych miejsc.
---
Piekło było szczególnie skomplikowaną częścią jej historii.
Nie należała do niego, mimo że potrafiła korzystać z jego energii.
Nie była poddana jego władcom.
Nie oddała nikomu swojej duszy.
Satan pozostawał jedną z najpotężniejszych istot, jakie znała, lecz w jej historii przyjmował również rolę przypominającą figurę ojcowską.
Ta relacja nie oznaczała całkowitego podporządkowania.
Weronika mogła szanować potęgę, nie oddając własnej wolności.
Była to zasada, której nie łamała nawet wobec najbardziej potężnych istot.
---
Jej relacje z innymi postaciami rozrastały się wraz z liczbą odwiedzanych światów.
W jednym uniwersum pojawiał się Pierrot.
W innym Chase Young.
Później Kakashi, Levi, Aizawa, Peter Parker, Bruce Wayne, Gojo, Sebastian, James, Gray, Enjin, Naito Mudano, Odd, Palladium, Wert Wheeler i wielu innych.
Każdy świat posiadał inne zasady.
Każdy związek mógł mieć inną historię.
Każdy partner mógł być częścią innego etapu.
Jedna rzecz pozostawała jednak niezmienna.
Weronika nigdy nie miała żony ani dziewczyny.
Jej romantyczne relacje dotyczyły mężczyzn.
A spośród wszystkich mężczyzn Jeff pozostawał tym najważniejszym.
---
W niektórych światach Weronika mogła być samotna.
W innych posiadała grupę przyjaciół.
Czasami przebywała wśród bohaterów.
Czasami wśród złoczyńców.
Czasami pomiędzy nimi.
Jej przyjaźnie nie były oparte na wyglądzie.
Nie interesowało jej, czy ktoś ma skrzydła, rogi, kły, ogon, nieludzkie oczy czy całkowicie ludzką twarz.
Znacznie ważniejsze było to, co znajdowało się wewnątrz.
Dlatego potwór mógł zostać przyjacielem.
Demon mógł stać się kimś bliskim.
Duch mógł otrzymać zrozumienie.
Kosmita mógł zostać zaakceptowany.
Anioł mógł zostać poznany.
A człowiek, który świadomie krzywdził innych, mógł stać się jej wrogiem.
---
Wraz z upływem kolejnych historii Weronika zaczęła rozumieć również znaczenie swojej przemiany.
Nie była ona wyłącznie sposobem na zdobycie większej siły.
Była ujawnieniem części jej prawdziwej natury.
Brązowe włosy stawały się czarne.
Jasna skóra przybierała nienaturalną bladość.
Ludzkie oczy zmieniały się w czarne białka z czerwonymi tęczówkami i wąskimi, demonicznymi źrenicami.
Na głowie pojawiały się czarne rogi.
Za jej plecami rozwijała się jedna para ogromnych skrzydeł.
Ogon poruszał się za nią niczym czarna smuga, zakończona ostrym, trójkątnym grotem.
Przemieniona Weronika nie wyglądała już jak zwyczajna kobieta.
Ale nadal była Weroniką.
Przemiana nie odbierała jej osobowości.
Nie zastępowała jej inną świadomością.
Nie przejmował jej demon.
To wciąż była ona.
---
Z czasem zaczęła również rozumieć, że jej skrzydła nie są symbolem ucieczki.
Są symbolem wolności.
Mogła nimi wznieść się ponad ziemię.
Mogła przekraczać granice.
Mogła odlecieć od miejsca, w którym nie chciała pozostać.
Mogła przemierzać świat bez dróg.
A jednak nie zawsze musiała latać.
Czasami świadomie pozostawała na ziemi.
To również było ważne.
Wolność nie oznaczała konieczności uciekania.
Oznaczała możliwość wyboru.
---
Jednym z najbardziej niezwykłych elementów jej natury pozostawała zdolność do przetrwania w niemal każdych warunkach.
Próżnia kosmiczna nie była dla niej wyrokiem.
Brak atmosfery nie odbierał jej życia.
Ekstremalne zimno nie musiało jej zatrzymać.
Nawet ogromne temperatury nie stanowiły dla niej granicy, która oznaczałaby koniec.
Dzięki temu kosmos stał się kolejnym miejscem, które mogła odwiedzać.
Nie potrzebowała statku.
Nie potrzebowała skafandra.
Jej ciało było wystarczające.
Jednak nawet pośród gwiazd mogła poczuć tę samą samotność, którą odczuwała jako człowiek.
To przypominało jej, że największe odległości nie zawsze są mierzone kilometrami.
Czasami największą odległością jest brak kogoś bliskiego.
---
Weronika nigdy nie przestała interesować się zwyczajnymi rzeczami.
Mogła posiadać magiczne zdolności, ale nadal potrafiła zainteresować się ubraniem, dodatkami, biżuterią, muzyką, miejscem, w którym się znalazła, albo zwykłym przedmiotem w sklepie.
Jej ulubionym kolorem pozostawała czerń.
Towarzyszyły jej również fiolet, brąz, szarość, biel, czerwień i odcienie kojarzące się z krwią.
Jej styl zmieniał się zależnie od świata.
Czasami nosiła zwyczajne ubrania.
Czasami sportowe.
Czasami eleganckie.
Czasami stroje fantastyczne.
Czasami przebrania.
A czasami ubrania idealnie pasujące do jej przemienionej, demonicznej postaci.
Nie miała jednej obowiązkowej kreacji.
Tak samo jak nie miała jednej obowiązkowej roli.
---
Jej podróże doprowadziły ją do ogromnej liczby światów.
Niektóre były pełne bohaterów.
Niektóre pełne złoczyńców.
Niektóre przypominały spokojne miejsca z dzieciństwa.
Inne wyglądały jak koszmary.
Światy Akademii Bohaterów, wigilantów, Tytanów, Psów Literackich, Czarnego Lokaja, Fairy Tail, Pokémon, Jujutsu Kaisen, Naruto, Boruto, One Piece, Bleach, Tokyo Ghoul, Błękitnego Egzorcysty, Death Note, Beastars i wielu innych przeplatały się z rzeczywistościami Batmana, Spider-Mana, Winx, Ninjago, Bena dziesiątego, Transformers Prime, Slugterry, Hazbin Hotel, Helluva Boss, Miraculous, Monster High, Arcane i niezliczonych kolejnych historii.
Nie wszystkie światy były dla niej bezpieczne.
Nie wszystkie kończyły się szczęśliwie.
Nie wszystkie dawały jej to, czego szukała.
Ale każdy pozostawiał ślad.
---
Czasami były to dobre wspomnienia.
Czasami bolesne.
Czasami jedynie pojedynczy obraz.
Jej pamięć nie przechowywała wszystkiego.
Niektóre historie znikały niemal natychmiast.
Inne pozostawały na długo.
Było w tym coś paradoksalnego.
Weronika mogła zapomnieć zwyczajną rozmowę, ale pamiętać szczegół z niezwykłego snu sprzed bardzo dawna.
Mogła zapomnieć, jak trafiła do danego świata, ale pamiętać osobę, którą tam spotkała.
Mogła nie pamiętać konkretnej mocy, dopóki nie pojawiła się ponownie.
Dlatego jej własna przeszłość była dla niej czasami zagadką.
Jak księga, której część stron pozostawała pusta.
---
Im więcej podróżowała, tym bardziej zaczynała podejrzewać, że pustych stron nie należy się bać.
Może nie każda rzecz musi zostać zapamiętana.
Może nie każda tajemnica musi zostać rozwiązana.
Może nie każda moc musi zostać odkryta od razu.
Jej historia nie potrzebowała być kompletna, aby była prawdziwa w ramach jej świata.
Nieznane stało się częścią jej tożsamości.
---
W końcu zrozumiała również, że jej największym przeciwnikiem nie jest żadna konkretna osoba.
Największym przeciwnikiem może być samotność.
Może być utrata bliskich.
Może być własny strach.
Może być zazdrość.
Może być gniew.
Może być potrzeba kontrolowania sytuacji.
Może być pokusa wykorzystania własnej potęgi tylko dlatego, że jest to możliwe.
Weronika posiadała siłę wystarczającą do niszczenia, ale właśnie dlatego musiała nauczyć się powstrzymywać.
Jej największym zwycięstwem nie zawsze było pokonanie przeciwnika.
Czasami było nim nieprzekroczenie granicy, której później żałowałaby przez wieczność.
---
Jej życie pomiędzy światami było więc ciągłym poszukiwaniem równowagi.
Nie idealnej.
Nie spokojnej.
Nie pozbawionej błędów.
Prawdziwej.
Takiej, w której może jednego dnia pomóc komuś bezinteresownie, a następnego stanąć po stronie kogoś, kogo wszyscy inni uznają za potwora.
Takiej, w której może kochać Jeffa, a jednocześnie zachować własną niezależność.
Takiej, w której może rozmawiać z Satanem, a mimo to nie być jego poddaną.
Takiej, w której może odwiedzić Niebo, ale nie musi porzucać Piekła.
Takiej, w której może być światłem bez zaprzeczania własnej ciemności.
---
I kiedy kolejny portal otwierał się przed nią, Weronika nie wiedziała jeszcze, co znajdzie po drugiej stronie.
Mógł tam czekać nowy przyjaciel.
Nowy wróg.
Nowa miłość.
Nowe zagrożenie.
Nowa moc.
Albo kolejna część jej własnej przeszłości, o której wcześniej zapomniała.
Nie miało to już takiego znaczenia.
Bo nauczyła się, że nie musi znać całej drogi.
Wystarczy, że zna siebie.
A jej imię pozostawało takie samo w każdym świecie.
Weronika.
Nazwisko mogło się zmieniać.
Ubranie mogło się zmieniać.
Rola mogła się zmieniać.
Moce mogły się zmieniać.
Świat mógł się zmieniać.
Nawet jej wygląd mógł się zmienić.
Ale ona pozostawała tą samą osobą.
Weroniką Kurohana.
Kurohane.
Podróżniczką pomiędzy rzeczywistościami.
Nieśmiertelną istotą stojącą pomiędzy światłem i ciemnością.
Kobietą, która potrafi być zarówno łagodna, jak i niebezpieczna.
Osobą, która może się bać, ale nie pozwala, aby strach wybrał za nią.
I istotą, której można odebrać niemal wszystko, poza jedną rzeczą.
Wolnością.
Bo niezależnie od tego, ile światów jeszcze przed nią powstanie, ile snów przyniesie kolejna noc i ile tajemnic pozostanie ukrytych w jej własnej pamięci, jedna zasada pozostanie niezmienna.
Weronika należy do samej siebie.
I żadna rzeczywistość nie może napisać jej zakończenia za nią.
Przez niezliczone sny Weronika przemierzała miejsca, które dla innych mogłyby istnieć jedynie w wyobraźni.
Przechodziła przez ciemne lasy, opuszczone budynki i nawiedzone miejsca. Odnajdywała się w światach pełnych bohaterów, złoczyńców, demonów, duchów, potworów, aniołów i istot, których nie można było nazwać żadnym ludzkim słowem.
W jednych rzeczywistościach była kimś zupełnie zwyczajnym.
W innych jej obecność zmieniała wszystko.
Z czasem przestała jednak zastanawiać się, który świat jest prawdziwszy.
Każdy z nich był częścią jej historii.
Każdy pozostawił wspomnienie.
Każdy nauczył ją czegoś o innych i o niej samej.
Nie wszystkie wspomnienia były wyraźne. Niektóre z czasem zanikały, pozostawiając jedynie pojedyncze obrazy. Czasem pamiętała twarz, czasem miejsce, czasem określone uczucie. Innym razem pamięć zachowywała szczegół, który wydawał się zupełnie nieistotny, podczas gdy cała reszta wydarzeń znikała.
Nie przeszkadzało jej to już tak bardzo.
Zrozumiała, że pamięć nie musi przechowywać każdej strony, aby książka nadal była kompletna.
Niektóre strony można przecież przeczytać tylko raz.
Inne pozostają na zawsze.
---
Weronika przez całą swoją drogę zmieniała się.
Nie przestała być nieśmiała.
Nie przestała się bać.
Nie przestała mieć chwil słabości.
Nie stała się kimś pozbawionym emocji.
Po prostu nauczyła się żyć z tym wszystkim.
Jej lęk wysokości pozostał z nią nawet wtedy, gdy posiadała skrzydła zdolne unieść ją wysoko ponad ziemię.
Jej niechęć do zamkniętych przestrzeni pozostała mimo możliwości teleportowania się i otwierania portali.
Jej strach mógł pojawić się nawet wtedy, gdy jej ciało było niemal niezniszczalne.
To nie były sprzeczności, które trzeba było naprawić.
Były częścią niej.
Weronika zrozumiała, że potęga nie polega na braku słabości.
Potęga polega na tym, aby wiedzieć, że się je posiada, i mimo tego nadal iść dalej.
---
Z biegiem czasu jej skrzydła przestały być jedynie elementem przemiany.
Stały się symbolem całej jej historii.
Czarne, ogromne, pierzaste skrzydła przypominały o wszystkim, co znajdowało się pomiędzy światłem a ciemnością.
Nie były symbolem dobra.
Nie były symbolem zła.
Były symbolem wolności.
Mogły zabrać ją z ziemi.
Mogły przenieść ją ponad lasem.
Mogły unieść ją w stronę gwiazd.
Mogły przenieść ją przez przestrzeń, której nie dałoby się przemierzyć pieszo.
A kiedy nie były potrzebne, mogły zostać złożone.
Tak samo jak Weronika potrafiła ukryć własną nadnaturalną naturę.
W świecie ludzi mogła wyglądać zwyczajnie.
W świecie demonów mogła pokazać rogi.
W świecie bohaterów mogła przyjąć rolę jednej z nich.
W świecie potworów nie musiała ukrywać swojej przemiany.
Jej wygląd był zależny od rzeczywistości.
Jej istota pozostawała taka sama.
---
Największą zmianą było jednak to, że Weronika przestała szukać jednej odpowiedzi na pytanie, po której stronie powinna się znajdować.
Przez długi czas świat wydawał się podzielony na dobro i zło.
Z czasem zauważyła, że granica nie zawsze jest tak wyraźna.
Istniały istoty, które zrobiły straszne rzeczy, a mimo to potrafiły kochać.
Istniały osoby wyglądające niewinnie, które potrafiły wyrządzić ogromną krzywdę.
Istniały demony zdolne do współczucia.
Istnieli ludzie zdolni do okrucieństwa.
Istnieli aniołowie, którzy nie byli idealni.
Istniały potwory, które nigdy nie chciały być potworami.
Dlatego Weronika nie chciała zostać sędzią wszystkich światów.
Wolała być obserwatorką.
Strażniczką.
Czasami obrończynią.
Czasami kimś, kto przechodzi dalej.
Jeżeli jednak równowaga była zagrożona, potrafiła wkroczyć.
---
Najtrudniejszą częścią jej historii były relacje.
Wielu ludzi i wiele istot pojawiało się na jej drodze.
Niektóre relacje trwały krótko.
Inne stawały się przyjaźniami.
Jeszcze inne przeradzały się w miłość.
Każdy świat posiadał własne możliwości.
Każdy mógł przedstawić jej inne życie.
Mogła poznać Pierrota.
Mogła zbliżyć się do Chase'a Younga.
Mogła spotkać Kakashiego, Leviego, Aizawę, Petera Parkera, Bruce'a Wayne'a, Gojo, Sebastiana, Jamesa, Graya, Enjina, Naito Mudano, Odda, Palladiuma, Werta Wheelera i wielu innych.
Każda z tych historii mogła wyglądać inaczej.
Jednak kiedy wszystkie światy zaczynały cichnąć, jedno imię wciąż pozostawało szczególne.
Jeff.
Jeffrey Woods.
To właśnie do niego Weronika wracała najczęściej.
Nie dlatego, że był jedyną osobą, którą potrafiła kochać.
Dlatego, że w jej historii jego miejsce było wyjątkowe.
Był pierwszą miłością.
Był najważniejszą miłością.
Był osobą, z którą w głównym świecie związała swoje życie.
I właśnie dlatego nazwisko Woods stało się jednym z symboli jej historii.
---
Jednocześnie Weronika nigdy nie przestała być zazdrosna.
Jej uczucia potrafiły być niezwykle silne.
Potrafiła być zaborcza.
Potrafiła źle reagować na sytuacje, w których inni próbowali łączyć jej ukochanego z kimś innym.
W najciemniejszych wariantach jej fikcyjnych historii zazdrość potrafiła prowadzić ją w stronę bardzo mrocznych myśli.
Była to część jej charakteru, której nie próbowała udawać, że nie istnieje.
Jednocześnie nauczyła się, że miłość nie oznacza posiadania drugiej osoby.
Kochać kogoś nie oznacza odbierać mu wolność.
To była lekcja, którą sama musiała zrozumieć.
Chciała, aby inni szanowali jej granice.
Dlatego również ona musiała szanować granice osób, które kochała.
---
Jej relacja z Cielem również pozostała wyjątkowa.
Wśród wszystkich osób spotkanych w różnych światach Ciel stał się kimś przypominającym młodszego brata.
Nie zmieniało to jego pozycji ani tytułu.
Publicznie nadal był hrabią.
Prywatnie jednak Weronika widziała w nim przede wszystkim młodszą osobę, którą chciała chronić.
To pokazywało kolejną część jej natury.
Pod całą mroczną warstwą istniała osoba bardzo opiekuńcza.
---
Weronika nigdy nie zapomniała również o zwierzętach.
W świecie, w którym mogła poruszać góry i otwierać przejścia między wymiarami, małe stworzenie nadal mogło być dla niej ważne.
Nie chciała niszczyć natury tylko dlatego, że posiadała taką możliwość.
Jeżeli musiała zmienić teren, próbowała robić to w sposób, który nie powodowałby niepotrzebnego cierpienia.
Jej więź z naturą była dowodem, że ogromna moc nie musi prowadzić do całkowitego oderwania od prostych rzeczy.
Czasami wystarczało jej obserwowanie zwierzęcia.
Czasami niebo.
Czasami las.
Czasami cisza.
---
Najbardziej niezwykłą częścią jej istnienia pozostawała jednak nieśmiertelność.
Wiedziała, że może przeżyć rzeczy, których zwyczajny człowiek nie przeżyłby nigdy.
Mogła zostać ciężko zraniona.
Mogła zostać zniszczona.
Mogła nawet umrzeć.
Ale jej historia nie kończyła się w chwili śmierci.
Czarny popiół i czerwone iskry były początkiem kolejnego etapu.
Z popiołu powstawało ciało.
Z ciała wracała świadomość.
Z ciszy wracało życie.
Było to odrodzenie, które należało wyłącznie do niej.
Nie była feniksem.
Nie potrzebowała być feniksem.
Jej własna natura stworzyła własny sposób powrotu.
---
Mimo tego Weronika nie traktowała nieśmiertelności jako wymówki, aby żyć bez żadnych konsekwencji.
Wręcz przeciwnie.
Wiedziała, że długie życie oznacza konieczność pamiętania o tym, czego nie powinno się robić.
Nie chciała bezmyślnie zmieniać historii.
Nie chciała wskrzeszać każdego zmarłego.
Nie chciała niszczyć światów.
Nie chciała decydować, kto ma żyć, a kto umrzeć.
Jej moc była ogromna, ale właśnie dlatego musiała istnieć granica.
Tą granicą była równowaga.
---
W pewnym momencie wszystkie światy zaczęły przypominać jej wielką mapę.
Nie widziała jej fizycznie.
Po prostu wiedziała, że istnieją.
Jeden świat prowadził do drugiego.
Jeden portal mógł otworzyć drogę do następnego.
Jedna historia mogła stać się początkiem kolejnej.
Niektóre światy były jasne.
Inne ciemne.
Niektóre pełne ludzi.
Inne pełne potworów.
Niektóre spokojne.
Inne pogrążone w wojnie.
A Weronika mogła znaleźć się w każdym z nich.
---
Zrozumiała wtedy, że nie musi wybierać jednego życia.
Nie musi być tylko bohaterką.
Nie musi być tylko antybohaterką.
Nie musi być tylko demonem.
Nie musi być tylko człowiekiem.
Nie musi być tylko żoną.
Nie musi być tylko wojowniczką.
Nie musi być tylko strażniczką.
Może być wszystkim po trochu.
Może mieć różne wersje siebie w różnych światach.
Ale rdzeń pozostaje niezmienny.
Jej charakter.
Jej pamięć.
Jej emocje.
Jej miłość.
Jej wolność.
---
Ostatni etap jej historii nie był wielką bitwą.
Nie było jednej potężnej istoty, którą musiała pokonać.
Nie było końca świata.
Nie było ostatniego demona.
Nie było ostatniego portalu.
Finałem stało się coś znacznie prostszego.
Weronika przestała potrzebować końca.
Zrozumiała, że jej historia może być zamknięta jako opowieść, ale jej świat nie musi przestać istnieć.
Może istnieć dalej poza ostatnią stroną.
Może pojawiać się w kolejnych snach.
Może przyjmować nowe ubrania.
Może poznawać nowych ludzi.
Może odkrywać nowe moce.
Może przechodzić przez nowe portale.
Może kochać.
Może się bać.
Może popełniać błędy.
Może się zmieniać.
Ale nigdy nie musi przestać być sobą.
---
Ostatni obraz pozostawał spokojny.
Noc.
Ciemne niebo.
Gwiazdy rozsiane nad światem.
Gdzieś daleko znajdowały się wszystkie rzeczywistości, które Weronika odwiedziła.
Jedne były blisko.
Inne znajdowały się poza zasięgiem zwykłego spojrzenia.
Jeszcze inne mogły istnieć wyłącznie w kolejnych snach.
Weronika stała na granicy pomiędzy jednym światem a drugim.
Jej długie czarne włosy poruszały się delikatnie w powietrzu.
Za plecami spoczywała jedna para ogromnych czarnych skrzydeł.
Nie musiała ich rozkładać.
Nie musiała niczego udowadniać.
Nie musiała nikogo pokonywać.
Cała jej droga doprowadziła ją do jednego prostego zrozumienia.
Nie chodziło o to, aby stać się najpotężniejszą istotą ze wszystkich światów.
Nie chodziło o to, aby każdy się jej bał.
Nie chodziło nawet o to, aby zawsze wygrywać.
Chodziło o możliwość wyboru.
O możliwość kochania.
O możliwość odejścia.
O możliwość pozostania.
O możliwość pomocy.
O możliwość powiedzenia „nie”.
O możliwość zachowania własnej duszy.
O możliwość bycia sobą nawet wtedy, gdy cały świat próbuje nadać jej inną nazwę.
---
Za jej plecami pozostawały wszystkie dotychczasowe historie.
Ciemne lasy.
Opuszczone budynki.
Potwory.
Demony.
Aniołowie.
Duchy.
Kosmici.
Bohaterowie.
Złoczyńcy.
Jeff.
Przyjaciele.
Wrogowie.
Miłości.
Straty.
Lęki.
Przemiany.
Lot.
Popiół.
Odrodzenie.
Niebo.
Piekło.
Czyściec.
Otchłań.
Ziemia.
Kosmos.
Wszystkie te miejsca były częścią jednej wielkiej historii.
Historii Weroniki.
Niektóre rozdziały były piękne.
Niektóre były mroczne.
Niektóre były dziwne.
Niektóre bolesne.
Niektóre zabawne.
Niektóre pozostawały niepełne.
Ale wszystkie należały do niej.
---
I dlatego ostatnia strona nie była prawdziwym końcem.
Była tylko zamknięciem księgi.
Weronika nie znikała wraz z ostatnim zdaniem.
Pozostawała gdzieś pomiędzy światami, pomiędzy snem a rzeczywistością, pomiędzy światłem a ciemnością.
Nie jako bogini.
Nie jako królowa.
Nie jako własność żadnego świata.
Jako Weronika.
Kurohana.
Kurohane.
Kobieta o wielu twarzach, wielu historiach i niezliczonych możliwościach.
Nieśmiertelna istota, która mogła umrzeć, lecz zawsze mogła powrócić.
Podróżniczka, która mogła wejść do każdego świata.
Strażniczka, która znała granicę pomiędzy życiem i śmiercią.
Kobieta, która potrafiła kochać, bać się, cierpieć, walczyć i wybaczać.
Antybohaterka, która nie była całkowicie dobra ani całkowicie zła.
Istota światła i ciemności.
Przyjaciółka ludzi, potworów, demonów, duchów, aniołów i innych niezwykłych stworzeń.
Żona Jeffa w swoim najważniejszym świecie.
I przede wszystkim osoba, która nigdy nie pozwoliła, aby ktoś inny przejął władzę nad jej umysłem, ciałem lub duszą.
Jej historia mogła się skończyć.
Jej świat nie.
Bo gdzieś za ostatnią stroną zawsze pozostawał jeszcze jeden portal.
Jeszcze jeden sen.
Jeszcze jedna noc.
Jeszcze jeden świat.
A w nim ona.
Weronika Kurohana.
**Pani własnego losu.**
Na końcu wszystkich historii pozostała po prostu sobą.
Nie próbowała już dopasowywać się do świata tylko po to, żeby ktoś ją zaakceptował. Nie zmieniała swojego charakteru, swoich uczuć, wyglądu ani tego, kim była, aby spełnić cudze oczekiwania.
Miała swoje wady.
Miała swoje lęki.
Miała swoje dziwactwa, słabości, zazdrość, nieśmiałość, ciemniejsze strony i trudne emocje.
Ale miała również dobroć, lojalność, współczucie, siłę, odwagę i własne zasady.
I wszystko to było jej częścią.
Nie każdy musiał ją rozumieć.
Nie każdy musiał ją lubić.
Nie każdy musiał ją akceptować.
Jeżeli ktoś nie potrafił zaakceptować prawdziwej Weroniki, mogła się z tym pogodzić.
Nie zamierzała jednak niszczyć samej siebie tylko po to, żeby stać się kimś wygodniejszym dla innych.
Bo nie urodziła się po to, aby być czyjąś wersją idealnej osoby.
Urodziła się, aby być sobą.
I nawet gdyby wszystkie światy próbowały nadać jej inne imię, inną rolę, inną twarz albo inną historię, pod każdą przemianą nadal pozostawałaby ta sama Weronika.
Nie zmieni się dla nikogo.
Nie odda nikomu swojej wolności.
Nie pozwoli, aby ktoś decydował, kim ma być.
Kto chce zostać, może zostać.
Kto chce odejść, może odejść.
Kto jej nie akceptuje, może odejść własną drogą.
A ona?
Ona pójdzie dalej.
Po swojemu.
Z własnymi zasadami.
Z własnymi marzeniami.
Z własnym sercem.
Z własną duszą.
Z czernią i światłem, które zawsze będą istnieć jednocześnie.
Bo ostatecznie najważniejsze nie było to, czy cały świat ją zaakceptuje.
Najważniejsze było to, że **ona sama nie przestanie akceptować siebie.**
I właśnie dlatego ostatnie słowa tej historii nie należały do żadnego świata, żadnego demona, żadnego anioła, żadnego bohatera ani żadnej osoby.
Należały do niej.
**Weronika Kurohana.**
**Po prostu Weronika.**
**I zawsze pozostanie sobą.**
TOŻSAMOŚĆ / POCHODZENIE / POWSTANIE ## ☠️ OFFICIAL DOSSIER: “NERISSA – DEAD SMILE MARIONETTE” --- ## 🩶 I. PODSTAWOWA IDENTYFIKAC...
# **Oficjalny Profil Aiko / Fire Luny** **Imię:** Aiko **...
Imię: Kali Nazwisko: Dazai Wiek: 20 Związek: Zajęta. Żona Osamu Dazaia Płeć: Kobieta Urodziny: 20 czerwca Wzrost: 160 Waga: 40-...